بی آبی بهانه است کشاورزان عاشق ایران هستند روزنامه فرصت امروز۹۴/۷/۷

بی آبی بهانه است
کشاورزان عاشق ایران هستند

مولود غلامی
بهروز فروتن، مشاور عالی کانون صنایع غذایی و بنیانگزار صنایع غذایی بهروز، در گفت و گو با فرصت امروز از ناملایمات و موانعی که بر سر راه تولیدکنندگان قرار دارد، سخن می گوید. وی با همه این دشواری ها اما آینده و افق راه صنعت غذایی کشور را روشن می داند. این کارشناس پیشکسوت و به اصطلاح استخوان خرد کرده صنعت کشور، تکیه بر اقتصاد کشاورزی و گسترش صنایع غذایی را یکی از پایه های اصلی اقتصاد معرفی می کند. فروتن نیاز اصلی کشور در بحبوحه کنونی را وجود مدیرانی عاقل و دلسوز دانسته و بر این موضوع تاکید فراوان دارد.این گفت و گو را می خوانید.

صنایع غذایی از یک سو با فشارهای اقتصادی همراه است و از سوی دیگر کاهش توان مالی مصرف کننده را تحمل می کند. در این تنگنا آیا امیدی به ارتقا دارید؟ چه وضعیتی برای این صنعت پیش بینی می کنید؟
پاسخ من این است؛ همان گونه که در مرداب هم می تواند گل بروید در سخت ترین شرایط نیز امیدواری هایی وجود دارد. در تشکیلات صنعتغذایی کشور گاهی از این ناملایمات هست و ما بارها این گرداب و مرداب را دیده ایم اما می خواهیم به سلامت از آن بگذریم.
آمارها و گزارش ها شرایط مطلوب و خوبی برای تولیدات کشور نشان نمی دهند. در این زمینه چه نظری دارید؟
آمارهایی که می دهند خلاف واقع نیست اما به موجبشرایط فعلی و در بهترین حالت، وضعیت مناسبی نداشته‌ایم. تنها امیدواری ما در این صنعت تکیه بر اقتصاد کشاورزی و تولید محصولات کشاورزی است. اگر این امیدواری که تنها نشانه بقای اقتصاد کشور در صنعت غذا و کشاورزی است، از دست برود واین موقعیترا در نیابیم، دیگر نباید به بقا امیدوار باشیم . درصنایع دیگر مانند صنعت فلزی هم وضعیت خوبی نداریمو امکانات دیگری هم در اختیار ما نیست. حال اگر از کشاورزی هم ناامید شویم که باید تولید و اقتصاد را درکشور تعطیل کنیم.
با این سخنان، شما مزیت اقتصاد ما را در کشاورزی و صنایع غذایی می دانید در حالی که چالش های زیادی فراروی کشاورزان است. نظر شما چیست؟
کشور زمانی از تک محصولی در نفت خارج می شود که بتواند روی پایه های زمین خودش یعنی کشاورزی و اندیشه ها استوار شود و قد علم کند. بی تردید در این قضیه مبارزه هست، چالش هست، ناامیدی برای مان ایجاد می کنند، هیجان های کاذب ایجاد می کنند تا واقعیت ها را ندانیم اما باید استوار و امیدوار باشیم.
در بخش کشاورزی و صنایع غذایی ما هنوز اول راه هستیم و در اولین گام نباید عقب بنشینیم. در کوره راه ها باید راه خودمان را پیدا کنیم چنانچه در ۳۰ تا ۴۰ سال گذشته راه مان را یافته ایم. اکنون وضعیت در حال بهتر شدن است. دنیا هم منتظر ما نمی ماند تا به آنها برسیم. قطار سریع السیر پیشرفت به راه خودش ادامه می دهد. این ما هستیم که باید به حرکت مان شتاب بدهیم و به قطار توسعه برسیم.
با بحران کم آبی و خشکسالی هایی که در آن قرار داریم، چه می کنید؟
شوربختانه عده ای همواره بحث بحران آب را به میان می کشند. بی تردید باید بگویم که ما در کشور هیچ بحران آبی نداریم بلکه خودمان داریم بحران را ایجاد می کنیم. ما تنها ۷ درصد از منابع آبی کشور را در بخش شرب و صنعت مصرف می کنیم و باید در ۹۳ درصد دیگر، منابع را مدیریت کنیم. چون نمی خواهیم آن را مدیریت کنیم، خودمان را از زیر بار مسئولیت می رهیم و حاضر می شویم تنها مایه عزت و غرور کشورمان را که استفاده از منابع کشاورزی است واگذار کنیم و البته به واردات بپردازیم. این غلط است.
کشور را به بهانه نبودن آب داریم از دست می دهیم و منافع ملی را به خطر می اندازیم. ما آب داریم مدیریت منابع نداریم. ۶ هزار سال پیش در یزد آبیاری قطره ای با کوزه انجام می شد اما حالا می گوییم که آب نداریم. آیا می شود این توجیهات را پذیرفت؟ مدیریت آب چیزی نیست که از خارج وارد کنیم. در امریکا میلیون ها گوی سیاه را روی دریاچه در پشت سدها ریختند تا جلو تبخیر آب را بگیرند اما ما نمی توانیم چنین کارهایی را بکینم؟! باید به کشاورزان مان بگوییم که آب را درست و بهینه مصرف کنند.
مدیریت منابع آبی در دست کشاورزان نیست و دولتی است!
درست است. شوربختانه سردمداران متفکر کشور ما در بخش آب فکر می کنند که این مساله شوخی است. اگر مملکتی باقی بماند با آب باقی می ماند. ما آب داریم به شرط اینکه درست مدیریت شود.
بنابراین در صورت مدیریت منابع درست، شما افق صنایع غذایی و کشاورزی کشور را روشن می بینید؟
در زمینه کشاورزی و صنایع غذایی به شما نوید می دهم با همین میزان آب، تولید ما در دهه آینده از ۱۰۰ میلیون تن به ۳۰۰ میلیون تن در سالبرسد.البته اگر به درستی مدیریت شودبا همین منابع می توانیم ۴۰۰ میلیون نفر جمعیت را در دنیا تغذیه کنیم. نمی دانم چرا عده ای همواره تلاش دارند تا وضعیت کشور را بیمار جلوه دهند؟ چرا باید تمارض کرده و خودمان را تحقیر کنیم که دیگران به ما خرده بگیرند که شما آب ندارید؟!
در چنین شرایطی چه راهکارهایی ارایه می دهید؟
به اعتقاد من باید ابتدا از روستاها شروع کنیم و دهیاران را آموزش دهیم و آنها هم آموخته های خود را به کشاورزان انتقال دهند. کشاورزان ما عاشق ایران هستند و اگر بدانند که چگونه و از چه راهی می توانند آب را بهینه مصرف کنند، آن را هدر نمی دهند. آب در فرهنگ ما تقدس دارد و این تقدس از بین نمی رود. نه ایران فروشی است و نه این تقدس ها.
در خصوص تخلف هایی که در برخی صنایع غذایی اتفاق می افتد چه نظری دارید؟
این روزها مردم ما وقتی یک برند را می شناسند یعنی اخلاق را می شناسند. اخلاق هزینه دارد. یک روزی ما برای محصول و کیفیت هزینه می کردیم. کیفیت یعنی اعتبار برند که با ۵ یا ۱۰ بسته محصول خراب نمی شود و باید اخلاق اجتماعی، حرفه ای و اقتصادی سرلوحه شود. یک روزی ما مهر استاندارد را نمی شناختیمامروز نشان های استاندارد مختلف نیز شناخته شده هستند و بخش اصلی کار شده اند. اکنون باید به هویت شناسی برندها بپردازیم. اگر می خواهیم در دنیا بمانیم باید برند داشته باشیم. درها بسته نیست ما نیز درها را به روی خود نبندیم.
بی تردید برندهای قوی ما توانایی های زیادی در تولید محصولات با کیفیت دارند که باید با مدیریت درست این توانایی را به عمل رساند. در این صورت می توانیم در دنیا هم مطرح شویم اگر مدیریت دلسوز و عاقل داشته باشیم. ما در کشور چیزی کم نداریم جز مدیرانی عاقل و دلسوز که با مدیریت حضورشان را اعلام کنند نه با ریاست‌شان. در این صورت می توانیم از این بحران به سلامت گذر کنیم. باید چاره ای بیندیشیم که چگونه از وضعیت به وجود آمده به سلامت عبور کنیم.
آیا صنایع ما توانایی رقابت با برندهای جهانی بزرگ را دارند؟
در دورانی که به پساتحریم شناخته شده، اگر برندهای مابخواهند در ایران و جهان بمانند باید با برندهای بزرگ جهانی جویند شوند و همکاری کنند. ما تولیدکنندگانی در صنایع غذایی داریم که کیفیت و وسعت دارندو با جویند شدن با برندهای معروف بین المللی می توانند موفقیت های جهانی به دست آورند. دنیا تنها یک دهکده کوچک جهانی است.

این نوشته در دسته‌بندی نشده ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *